Onur BİLGE
Define, son sözcüğünü dedi ve hemen toz olmamızı söyledi. İtiraz temyiz kabul etmiyordu. Çok ısrar ettik, sohbete devam etmek için. Yakınlarımızı daha fazla bekletmememizi, bunun hiç de iyi bir şey olmayacağını, kendimize yapılmasını istemediğimiz şeyleri başkalarına yapmamız gerektiğini tekrarladı. Bütün bunları biliyorduk, biliyorduk da onu hiç bu kıvama getirip, söyletememiştik. Elimize bir fırsat geçmişti. Sonuna kadar değerlendirmek istiyorduk.
“Madem çok istiyorsunuz, o zaman yakınlarınıza telefon edin, izin isteyin ya da bir şekilde haber gönderin, kalın. Benim için hava hoş! ” dedi. “Siz acıkmadınız mı? Ne yiyeceksiniz? İzin kopardınız mı gitmek bilmezsiniz! İpi kırdınız mı tamam! ..”
Hepimiz çil yavrusu gibi dağıldık! Kimimiz telefona gitti, kimimiz haber iletecek birini aramaya koyuldu. Zaten gececi öğrencilerdik. Ailelerimiz alışıktı akşamları evlerimizde olmamamıza. Hepimiz evin yolunu biliyorduk. Hem grup halindeydik. Tehlikede değildik. Anarşik olaylara karşı birbirimizi kollamakta, her konuda koruyup gözetmekteydik.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta