İnanamadım Şiiri - Mustafa Han

Dost bildiğim nice yüzler değişti,
Kendi hayatıma inanamadım.
Ömür denen kervan yine dolaştı,
Kendi hayatıma inanamadım.

Bir pınarda kana kana su içtim,
Bazı güldüm bazı gözyaşı seçtim,
Hayat denen çetin yollardan geçtim,
Kendi hayatıma inanamadım.

Dağlar gördüm başı karlı yüceler,
Ovalarda açtı güller goncalar,
Geçip gitti mevsimler ve geceler,
Kendi hayatıma inanamadım.

Nice sevda kurdum gönül bağına,
Kimi düştü hazanların çağına,
Kimi düşer kimisinin ağına,
Kendi hayatıma inanamadım.

Nice mallar gördüm ben bu dünyada
Şöhret gördüm gelip geçen rüyada,
Aradığım yokmuş meğer burada,
Kendi hayatıma inanamadım.

Kader tuz basarken açık yarama,
Çaresizlik çöktü bazen burama,
En sonunda sordum kendi canıma,
Kendi hayatıma inanamadım.

Aklım erdi nice sırrın özüne,
Yıllar çizgi çizdi alnım yüzüme,
Kulak verdim kalpten çıkan sözüme,
Kendi hayatıma inanamadım.

Şimdi baktım geçen ömre uzaktan,
Ne kazandım şu dünyadan gerçekten
İnsan korkar her kurulan tuzaktan,
Kendi hayatıma inanamadım.