Eski bir fotoğraf Şiiri - Macit Cününoğlu

Anılar…
İnsan yaşadıkça peşini bırakmayan
sessiz yol arkadaşları.
Bazen bir akşamüstü gelirler,
hiç çağırmadan kapıyı çalarlar.
Bir kokuyla, bir sokak adıyla,
ya da sararmış bir fotoğrafın kenarından
yavaşça içeri girerler.

O zaman memleket düşer aklıma.
Küçük bir şehir…
Ama içinde büyük hayâller dolaşır.
Dar sokaklarında gençliğin sesi vardır,
kahvelerde hararetli konuşmalar,
meydanlarda umut.
Biz gençtik.
Dünyanın değişebileceğine
gerçekten inanıyorduk.
Bir ağabeyimiz vardı mesela,
fotoğraf çekerdi.

Ama aslında
zamanı tutardı elinde.
Bir annenin gülüşünü,
bir çocuğun şaşkın bakışını,
bir dostluğun omuza konan elini
dondururdu siyah beyaz karelerde.

Mahalledeki dükkânın önünde
çekilmiş bir fotoğraf var hâlâ.
Yanımda insanlar,
arkamızda eski bir tabela,
yüzlerde sade bir huzur.

Ben daha çocuğum.
Dünyanın ağırlığından habersiz.
Sonra yıllar yürüdü.
Rüzgâr sertleşti.
Sokaklarda sloganlar çoğaldı,
gençlik ateş gibi harlandı.

Biz de o ateşin içinden geçtik.
İnandık, tartıştık, yürüdük.
Daha adil bir dünya mümkün sanıyorduk.
Ama hayat
her zaman hayâllerin peşinden gitmez.

Bir gün baktık ki
bazıları ortalıkta yok.
Kimi uzaklara gitmiş,
kimi başka bir hayatın içine savrulmuş,
kimi de sadece
hatıraların içinde kalmış.

İnsan o zaman anlıyor
zamanın nasıl bir şey olduğunu.
Bir bakıyorsun
bir mahalle eksilmiş,
bir sokak sessizleşmiş,
bir dost
bir fotoğrafın içinde kalmış.

Şimdi o eski kareye bakıyorum bazen.
Bir annenin gülüşü duruyor orada.
Yılların aşındıramadığı
yumuşak bir yüz.

Kim bilir
o yüreğin içinden
ne kadar özlem geçmiştir?
Ben bakıyorum
ve çocukluğumu görüyorum.
Arkamızda bir dükkân,
önümüzde koca bir hayat.
O fotoğrafın içindeki herkes
sanki birazdan konuşacak gibi.

Ama zaman
hiçbir fotoğrafı konuşturmaz.
Yine de insan unutamaz.
Çünkü bazı yıllar
yalnızca yaşanmaz
yüreğe kazınır.

Şimdi bir akşam masasında
sessizce bir kadeh kaldırıyorum.
Eski dostlara,
kaybolan yüzlere,
ve bir zamanlar
inandığına gerçekten inanan
o temiz kalpli insanlara.

Belki dünya değişmedi.
Belki hayâllerimizin çoğu
yollarda eskidi.
Ama şunu biliyorum:
o yıllarda yaşanan
o inanç, o cesaret,
o samimiyet
insanın içinde bir yerlerde
hâlâ nefes alıyor.

Ve ben
her eski fotoğrafa baktığımda
aynı şeyi hissediyorum:
Zaman geçiyor,
insanlar gidiyor,
şehirler değişiyor…
Ama bazı hatıralar
bir ömür boyu
insanın kalbinde
genç kalıyor.