Papatya Şiiri - Akın Deniz

Akın Deniz
4

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Papatya

I

Sarı bir papatya gelmişti, yüzün gibi.
Ta uzaklardan gelmişti en uzaklardan.
Biraz ıslanmıştı aldım; kuruttum onu,
Bir saksıya koydum,
Sonra sohbet ettik, doğayı dinledim ondan,
Aşkı dinledim, bir şiir okudu sonra;
Şiir, usulca döküldü yapraklarından.
Bence bu papatya eylülde doğmuştur;
Bilirsin ya eylül en hüzünlü aydır,
Papatyayı kırmışlardı, üzmüşlerdi,
Bence acı ve keder papatyaların en belirgin yanıdır.

II

Papatya ile beraber bir yağmuru izledik,
Yağmurdan şiir dinledik,
Papatyaya çok alışmıştım,
Sonbaharda düşen ilk yaprak gibiydi elleri,
Bazen hüzünlü oluyordu bazen aşk dolu,
Anlayamıyordum onu!
Ve bazen bana bakarak ağlıyordu;
Gözyaşları ekim yağmurları gibiydi,
Bazen gülüyordu,
Gülüşleri güneşli bir gün gibiydi,
Ve bence gülmek ve ağlamak papatyaların
Duyduğu sevginin seli.

III

Bir sabah uyandığım da papatya solmuştu,
Sarı yaprakları lekeli sarı olmuştu,
Ağlıyordu!
Tam sapından ve taç yaprağından kanıyordu
Suladım, okşadım, sevdim;
Ama eski haline döndüremedim.
Sonra öldü,
Sonra öldü evet öldü!
Bir yaz yağmuru gibiydi hemen geldi ve gitti.
Ve onun yerini hiç bir çiçek tutamadı,
Hayır hayır tutamadı!
Çiçekçilerin önünden her geçtiğimde baktım;
Ama hiç bir çiçek olamadı papatya gibi.
Bence ölüm papatyaların en hüzünlü kaderi.

IV

Siz yokken ben papatyayı sevdim bayan
Sizinle yapamadığım hayallerimi onunla yaptım,
Size dair herşeyimi ona yükledim onu da kaybettim.
Aşk beni her yerde vurdu.
Şimdi bence aşk acıdır, hüzündür, gözyaşıdır.

Akın Deniz
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!